У пошуках большага…

Цікава, што яшчэ трэба зрабіць, каб тут на блогу павялічылася актыўнасць каментатараў? Або я пішу зусім не цікава? Не, я не пішу дзеля каментарыяў, розных лічыльнікаў, але ўсё ж было б нашмат прыемней, калі б людзі рэагавалі трохі жывей, чым ёсць. Публікаваць якія-небудзь кампраметуючыя запісы, як гэта робяць многія, для ўзняцця каментатарскай актыўнасці, зусім не хочацца. Народ, будзьце крыху гаваркім і шчырым. Дзякуй за разуменне.

Асобнае дзякуй жадаю сказаць самаму актыўнаму каментатару - Kisuhvostik.

На выхадныя тата прапанаваў пракаціцца па некаторых месцах у Беларусі, дзе я яшчэ не быў. Праўда нічога прывабнага ў гэтым я не ўбачыў. Я люблю бываць у тых месцах, дзе не быў, але чамусьці калі мяне запрашаюць туды, куды я ехаць не зьбіраўся – адпраўляцца ў шлях зусім не цягне.

Вось напрыклад, у Маскву паездка ў канцы месяца – гэта цалкам прыемнае падарожжа. На цэлы тыдзень. У Маскве я ні разу не быў і хацеў пабываць. А тут раптам нечаканае прапанова з’ездзіць на маладзёжную канферэнцыю “Youth”, ад якога я проста не мог адмовіцца. Тым больш кампанія проста выдатная. А ў лістападзе хачу з’ездзіць у горад Полацк, горад з вялікай колькасцю гістарычных помнікаў.

Выдатная восень:) Для шчасця трэба зусім няшмат. вось.

Дарэчы, прапаную прапіарыць свае РСС-стужкі ў каментарах. Я падпісаны недзе на сотню стужак, але чытаць няма чаго. Пішуць у апошні час многія блоггеры мала. Тэматыки манимэйкинга, СЕО, смо – не прапаноўваць.

Нарэшце я асіліў гэтую кнігу Януша Вішнеўскага. Ні кроплі станоўчых уражанняў. Хочацца толькі сварыцца на самога сябе, што згубіў час дарэмна.

Увогуле, не буду ўдавацца ў падрабязнасьці зьмесьціва. Водзываў і рэцэнзій магчыма знайсьці колькі хочацца ў інтэрнэце. Калі б яна хоць як-небудзь спадабалася мне, я б напісаў падрабязна. Коратка: мужчына пазнаёміўся з жанчынай у інтэрнэце, доўга мелі зносіны, потым сустрэліся, потым рассталіся, потым яна нарадзіла сына і назвала яго іменем. Жудасна шмат непатрэбных апісаньняў сэксуальнага жыцьця і іншага. Тое, што гавораць, што шмат састарэлых тэхнічных апісаньняў – не зусім з гэтым згодзен. На мой  погляд – у меру. І патрэбна ўлічваць час напісання кнігі.

Ну вось і ўвесь мой водзыў. Тут яшчэ адзін, але не мой.

Прапаную на ваша ўражаньне адно апавяданьне выпадкова знойдзенае на адным з блогаў. Арыгінал некалькі адрозьніваецца ад тэкста, які прапаную вам я. Па дазволу аўтара я выправіў першыя літары слоў указваючых на Асобу Бога, на вялікія. Спасылка на арыгінал.

Солнце над полем светило так жарко, что любой, попавший под его лучи, стремился поскорее укрыться в тени. Трава, когда-то шелестевшая там, где уже заканчивались посевы, но ещё не начиналась обочина дороги, была теперь скошена, уложена в стог и названа сеном.
Из деревни, лежащей за лесом, вела грунтовая дорога, изрядно разбитая колёсами телег. По ней шла светловолосая девочка в лёгком платье и сандалиях. Она часто приходила сюда к траве – сначала к живой, теперь к сухой и мёртвой, собранной в стог.
Сегодня её любимое место было занято. У подножия стога, там, где лучи солнца лучше всего просушили траву, лежал Бог. Працягнуць чытанне »

Ўчора нарэшце дабраўся да свайго ровара. Ішоў у гараж на заднім двары дома ў поўнай упэўненасьці, што патрэбна будзе замяніць задняе кола. Аднак мяне чакаў вельмі прыемны сюрпрыз – на ровары было ўсталявана новае кола. Дзякую тату. У апошні час ён стаў усё больш і больш мяне зьдзіўляць.  Ну, раз ровар у поўным парадку, я ўстроіў сабе трохгадзінную прагулку па лясам, якія акружаюць мой дом. І мне захацелася яшчэ больш зрабіць велапаход. Гэта ідэя выношвалася амаль з Каляд, абмяркоўвалася з вялікай колкасьцю чалавек. Магчымай цяжкасьцю зьяўляецца тое, што некаторыя жадаючыя паехаць, не змогуць праехаць неабходную адлегласьць. Прыблізная адлегласьць (у агульнай суме) каля 200 кілямэтраў, колькасьць дзён – 3. Гавораць, што гэта нерэальна… А што вы думаеце?

Кажуць, што блогасфера развіваецца. З гэтым спрачацца цяжка, але прагартнуўшы свой спісак падпіскі я ўбачыў, што мноства з тых блогаў, на якія я быў падпісан – закінуты. Выявіў парачку, апошнія запісы якіх болей, чым гадзічнай даўнасці. Вось што значыць не сацычь за ўсімі блогамі, што чытаеш. Стала цікава, а колькі блогаў – із тых амаль 10.000.000, што ў рэйтынгу Яндэкса – змярцвелых? І колькі яшчэ у гэты рэйтынг не прынята?

Хачу падзяліцца з вамі некалькімі спасылкамі, якія прыцягнулі маю (і не толькі) увагу.

1. Беларусскія блогеры. Колькі іх? Міколка і Дзяўчына, жывушчая ў Сеці праводзілі апытанне, і падвялі яго вынікі. Справаздача даступна для скачвання па спасылцы: “Исследование белорусской блогосферы.”

2. Выдатны артыкул пра Twitter. Асновы, гісторыя, слоўнік, рэйтынг, інструменты, інструкцыі. І гэта ўсё пра Twitter. Не забудзьце зафолловіць мяне

3. “Блог недо…” Мне проста падабаецца яго чытаць. Заняў шаноўнае месца ў маім блогроле.

4. “Записки учителя.” Праўдзівы блог настаўніка пра жыццё ў школе і па-за ёй. Нешта ў гэтым блоге ёсць цікавае. Мабыць ўсё ж такі я кахаю школу?

5. Kisuhvostik правяла наступнае цікавае даследаванне. “Размер имеет значение!”

Думкі навеяны гэтай кампазіцыяй (Rebecca St. James and Chris Tomlin – Expressions of Your Love)(128Кбит/с, 2,9Мб):

Калі ты робіш нешта дрэннае і пра гэта ніхто не ведае, то з часам ты пачынаеш сябе кантраляваць і дабіваешся поспеха ў гэтым. Сам спрабуеш рабіць гэтага паменш. Але вось калі цябе ловяць у той момант, калі ты робіш гэта, то пасля ты не можаш сябе кантраляваць. Пачынаеш рабіць гэта ўсё больш і больш, а часам і назло іншым. Яны цябе караюць, а ты ўсё роўна робіш. Робіш альбо пакуль на цябе не плюнуть, альбо пакуль цябе ня будуць караць да сьмяротнага пакараньня. А часам станавіцца напляваць нават на сьмяротнае пакараньне, і ты робіш зло, пакуль можаш яго рабіць.

Толькі давер і любоў могуць змяніць чалавека.

Працягнуць чытанне »

Папаўся мне сёння твор, які я пісаў будучы вучнем 5 класа агульнаадукацыйнай школы. За яго я атрымаў вышэйшую ацэнку, а таксама твор трапіў на конкурс. Спадзяюся Вам таксама спадабаецца. Прыемнага чытання:

Калі б кнігам пагражаў сусветны патоп, я б паспяшаўся пабудаваць каўчэг, у які паспрабаваў бы захапіць ўсіх сваіх любімцаў. Само сабой зразумела, што, чым менш быў бы мой каўчэг, тым мне было б сумнее. Калі б можна было ўзяць з сабой сотню кніг, мне было б прасцей, бо я вельмі люблю чытаць, чым калі б выбар быў абмежаваны дзесяццю. А калі б сказалі, што можна ўзяць толькі адну кнігу, то выбар мой быў адназначны.Какая же з мільёнаў кніг стала б самай запаветнай?
Працягнуць чытанне »

Сёння, дакладней ўчора, быў выдатны дзень. Чаму выдатны? Таму што споўнілася некалькі рэчаў, якія я сабе прадстаўляў з вельмі-вельмі даўніх часоў. Калі быць дакладным, адна мара, якая ўключала ў сябе некалькі нюансаў… Сёння я праважаў захад, седзячы на прыступках у канты воды.

Працягнуць чытанне »