У пошуках большага…

Цікава, што яшчэ трэба зрабіць, каб тут на блогу павялічылася актыўнасць каментатараў? Або я пішу зусім не цікава? Не, я не пішу дзеля каментарыяў, розных лічыльнікаў, але ўсё ж было б нашмат прыемней, калі б людзі рэагавалі трохі жывей, чым ёсць. Публікаваць якія-небудзь кампраметуючыя запісы, як гэта робяць многія, для ўзняцця каментатарскай актыўнасці, зусім не хочацца. Народ, будзьце крыху гаваркім і шчырым. Дзякуй за разуменне.

Асобнае дзякуй жадаю сказаць самаму актыўнаму каментатару - Kisuhvostik.

На выхадныя тата прапанаваў пракаціцца па некаторых месцах у Беларусі, дзе я яшчэ не быў. Праўда нічога прывабнага ў гэтым я не ўбачыў. Я люблю бываць у тых месцах, дзе не быў, але чамусьці калі мяне запрашаюць туды, куды я ехаць не зьбіраўся – адпраўляцца ў шлях зусім не цягне.

Вось напрыклад, у Маскву паездка ў канцы месяца – гэта цалкам прыемнае падарожжа. На цэлы тыдзень. У Маскве я ні разу не быў і хацеў пабываць. А тут раптам нечаканае прапанова з’ездзіць на маладзёжную канферэнцыю “Youth”, ад якога я проста не мог адмовіцца. Тым больш кампанія проста выдатная. А ў лістападзе хачу з’ездзіць у горад Полацк, горад з вялікай колькасцю гістарычных помнікаў.

Выдатная восень:) Для шчасця трэба зусім няшмат. вось.

Дарэчы, прапаную прапіарыць свае РСС-стужкі ў каментарах. Я падпісаны недзе на сотню стужак, але чытаць няма чаго. Пішуць у апошні час многія блоггеры мала. Тэматыки манимэйкинга, СЕО, смо – не прапаноўваць.

Прапаную на ваша ўражаньне адно апавяданьне выпадкова знойдзенае на адным з блогаў. Арыгінал некалькі адрозьніваецца ад тэкста, які прапаную вам я. Па дазволу аўтара я выправіў першыя літары слоў указваючых на Асобу Бога, на вялікія. Спасылка на арыгінал.

Солнце над полем светило так жарко, что любой, попавший под его лучи, стремился поскорее укрыться в тени. Трава, когда-то шелестевшая там, где уже заканчивались посевы, но ещё не начиналась обочина дороги, была теперь скошена, уложена в стог и названа сеном.
Из деревни, лежащей за лесом, вела грунтовая дорога, изрядно разбитая колёсами телег. По ней шла светловолосая девочка в лёгком платье и сандалиях. Она часто приходила сюда к траве – сначала к живой, теперь к сухой и мёртвой, собранной в стог.
Сегодня её любимое место было занято. У подножия стога, там, где лучи солнца лучше всего просушили траву, лежал Бог. Працягнуць чытанне »

Ўчора нарэшце дабраўся да свайго ровара. Ішоў у гараж на заднім двары дома ў поўнай упэўненасьці, што патрэбна будзе замяніць задняе кола. Аднак мяне чакаў вельмі прыемны сюрпрыз – на ровары было ўсталявана новае кола. Дзякую тату. У апошні час ён стаў усё больш і больш мяне зьдзіўляць.  Ну, раз ровар у поўным парадку, я ўстроіў сабе трохгадзінную прагулку па лясам, якія акружаюць мой дом. І мне захацелася яшчэ больш зрабіць велапаход. Гэта ідэя выношвалася амаль з Каляд, абмяркоўвалася з вялікай колкасьцю чалавек. Магчымай цяжкасьцю зьяўляецца тое, што некаторыя жадаючыя паехаць, не змогуць праехаць неабходную адлегласьць. Прыблізная адлегласьць (у агульнай суме) каля 200 кілямэтраў, колькасьць дзён – 3. Гавораць, што гэта нерэальна… А што вы думаеце?

Сёння, дакладней ўчора, быў выдатны дзень. Чаму выдатны? Таму што споўнілася некалькі рэчаў, якія я сабе прадстаўляў з вельмі-вельмі даўніх часоў. Калі быць дакладным, адна мара, якая ўключала ў сябе некалькі нюансаў… Сёння я праважаў захад, седзячы на прыступках у канты воды.

Працягнуць чытанне »

Хех,. Апошнія месяц, тыдзень і пятніца лета 2008 года. Усе падводзяць вынікі. Кожны аб сваім. Аб удачах, дасягненнях, ўражанні, няўдачах. Аб грошах, аб пачуццях, аб перажываннях. Думаю, што і вы не засталіся ў баку. Магчыма вы аналізавалі мінулыя месяцы адпачынку, магчыма прыбытковы месяц на працы, магчыма ўвогуле пра ўсё лета, а магчыма ўжо падвялі вынікі аб сваім пражытым жыцці.

Думаю, што мне таксама варта абярнуцца і з усмешкай ўзгадаць пра тое, што было. З усмешкай, таму што пра мінулае не варта сумаваць. Бо яно ў мінулым. Нават калі яно прынесла вам боль. Скажаце: «Табе лёгка казаць! Табе не было па-сапраўднаму балюча! Ты не перажыў сапраўдную боль!»? А якая, на вашую думку, гэта самая «сапраўдная боль»? Варыянтаў будзе вялізная колькасць. Што ж тычыцца мяне, то я скажу што перажыў. І не мала перажыў. Але што менавіта адбылося няхай застанецца тайнай для тых, хто не ведае. А тыя хто ведае,… тыя няхай ведаюць далей.

Так што ж было? Ну, можна сказаць, што лета пачалося для мяне з майго дня нараджэння. Гэта было весела і незабываема. Была паездка ў Асмолава, для працы з дзеткам. Было сонечнае зацьменне. Ну і ўсякія дробныя «падарожжа». Напрыклад, паездкі ў вёску. Было 90 захадаў і 90 світанкаў. Праводзіў і сустракаў не ўсё, але палову дакладна. У мяне з’явілася шмат новых знаёмых і сяброў, як у сеткі, так і па-за яе. З’явілася некалькі новых пастаянных чытачоў майго блога. Было шмат перажыванняў. І за ўсё гэта я ўдзячны Таму, Хто даў мне ўсё гэта. Ўдзячны маім старым і новым сябрам…

Што будзе далей? Вельмі цікавы пытанне. Ведаю дакладна, што буду працягваць вучыцца ў педагагічным універсітэце. Ведаю, што буду пісаць у свой блог. Ведаю, што ў наступным годзе мне споўніцца 20. Вось. Быццам бы і ўсё, што я ведаю. Ну, яшчэ заўтра і паслязаўтра апошнія субота і нядзела гэтага лета. Прыемных выхадных. Можа вы яшчэ і паспееце што-небудзь выканаць, што хацелі зрабіць за гэтае лета. Хоць надвор’е не вельмі благапрыемнае. Зрэшты, было б жаданне;)

Дзякуй за увагу!

Выдатна было б, калі б можна было пазбегнуць восені. За летам адразу зіму, а лепш вясну паставіць. Хоць без зімы вясны не будзе. А вось без восені крыху змяніцца. Не будзе толькі шуршачых лісцяў пад нагамі, халодных дажджоў і шэрага неба…

А калі ўлічыць, што клімат змяніўся і гэтай восені стала ледзь не паўгода. Пастаянная золь, холад, дождж і г.д. Ці трэба гэта каму-то? Сумняюся. З такім надвор’ем прыходзіць дрэнны настрой, а часам і дэпрэсія.

Вай-вай-вай. Нешта я зусім разляніўся. Ўсё ніяк не дапішу аб сваёй паездцы. Першапачаткова меркавалася, што напішу тры часткі і заключэнне, але зараз вырашыў аб’едзенай апошнія дзве ў адну. Прашу прабачэньня, калі запіс апынецца доўгі. Хаця не думаю, што яна такім апынецца.

Дык вось. Што ж я рабіў ў вольны час пасля лагера?

Працягнуць чытанне »

У мінулым запісу я ўспомніў колькі дзён засталося да канца лета. Не хацелася ўпускаць ні адзін з гэтых апошніх дзён. І я рвануў у вёсачку, каб уцячы і ад мітусні, і ад гарадскога шуму, і ад… нават не ведаю чаго. Проста ў вёсцы як-та адчуваеш сябе бліжэй да Бога.

Што ж я рабіў у вёсцы? Катаўся на матацыкле, веліках, купаўся ў Нёмане і крыніцы, катаўся на лодцы, проста гуляў і… спаў на даху пад зоркамі. Апошняе было напоўнена самымі лепшымі перажываннямі за гэтыя дні. Зорнае неба недзе за горадам зусім не такое, як у горадзе. Заўсёды, калі бачу неба ў вёсцы, ўспамінаецца фраза з любімага мульта “Мадагаскар”: “… гэта як мільярды мільярдаў верталётаў…” У мінулым запісу я так жа пісаў аб тым, што спаў пад зоркамі. Але не гледзячы на тое, што я ўжо спаў пад адкрытым небам, на гэты раз гэта было як быццам ў першы раз. Немагчыма словамі выказаць свае перажыванні.

Асаблівае захапленне у мяне выклікаюць прагулкі на матацыкле. Ляціш на сустрэч захаду, вецер дзьме ў твар, несучы з сабой водар з палёў, лугоў, лясоў, ракі (возера). У адным з месцаў, дзе я люблю часта праязджаць ў гэты час года пахне грыбамі – маслятамі. А яшчэ ў адным месцы ў розныя часы года адкрываюцца розныя віды. У гэты час года выгляд нагадвае аб тым, што хутка настане восень. Дарэчы, на першым фота як раз я знаходжуся ў гэтым месцы.

Да канца лета ўжо 22 дні. Загадзя прыношу свае прабачэнні за тое, што на працягу гэтых дзён на блогу запісу буду з’яўляцца не вельмі часта. Буду катацца па Беларусі. Хачу яшчэ пару раз пабываць у сваёй вёсцы, акрамя іншых паездак. Дзякуй за ўвагу,. (У працягу запісы яшчэ некалькі фота.)

Працягнуць чытанне »

Баюся, таму што дажджы, якія цяпер сталі ісці – яны набліжаюць восень… А ў гэтым годзе чамусьці не хочацца восені. Яна навевае жудасна сьмяротную скуку, якую я хацеў бы пазбегнуць. Незачым сумаваць, сумаваць і сумаваць. А ад надвор’я і пары года залежыць шмат. Праўда ж?

Сёння вярнуўся з вёсачкі. У адрозненне ад папярэдніх паездак – сёння уязджать не хацелася. Калі ўсё будзе добра – заўтра паеду зноў у вёску. Так класна там было. Цёплы Нёман (Дарэчы, у гэтым годзе ён вельмі дробны стаў. У мінулым годзе недзе на паўметра глыбей быў, а месцамі і больш). Пякучы пясочак. Па начах – неба, усеянае зоркамі настолькі, што калі б хто-то паспрабаваў праціснуцца паміж імі, то пацярпеў бы няўдачу. У ноч з пятніцы на суботу спаў у палатцы на востраве, які знаходзяцца пасярод Нёмана. Толькі не проста спаў, а высунуўшы галаву наружу і гледзячы на неба. Да трох гадзін ночы сыравата стала і я залез  ў «палатку». Цяпер, праўда, спіна баліць. Відаць прастудзіў.

Фатаграфій няма. Фоцік ўсё яшчэ на поўдні з малодшымі. Яны павінны сёння ноччу прыехаць.

Да канца лета 28 дзён… А ў мяне яшчэ шмат запланавана. І ўсё гэта запланаваў літаральна на працягу некалькіх апошніх дзён. Пастараюся паспець. Удачкі ўсім вам!,.