У пошуках большага…

Думкі навеяны гэтай кампазіцыяй (Rebecca St. James and Chris Tomlin – Expressions of Your Love)(128Кбит/с, 2,9Мб):

Калі ты робіш нешта дрэннае і пра гэта ніхто не ведае, то з часам ты пачынаеш сябе кантраляваць і дабіваешся поспеха ў гэтым. Сам спрабуеш рабіць гэтага паменш. Але вось калі цябе ловяць у той момант, калі ты робіш гэта, то пасля ты не можаш сябе кантраляваць. Пачынаеш рабіць гэта ўсё больш і больш, а часам і назло іншым. Яны цябе караюць, а ты ўсё роўна робіш. Робіш альбо пакуль на цябе не плюнуть, альбо пакуль цябе ня будуць караць да сьмяротнага пакараньня. А часам станавіцца напляваць нават на сьмяротнае пакараньне, і ты робіш зло, пакуль можаш яго рабіць.

Толькі давер і любоў могуць змяніць чалавека.

Працягнуць чытанне »

Н-да. На мой пытанне аб манахах ніхто не адказаў. Ну ладна. Я думаю, што наўрад ці бы хто-нібудзь захацеў стаць манахам. Учора спытаў у адной дзяўчыны, калі мы па горадзе блукалі. Яна задумалася і адказала:

Яна: Не ведаю. Наўрад ці.

Я: А якое ў цябе стаўленне да іх увогуле?

Яна: ммм. Ну, калі манахі – дзяўчаты, то нармальна. Няхай будуць. А вось хлопцы няхай лепей не будуць манахамі. Хлопцаў і так у свеце мала.

Шчыра скажу – адказ мне спадабаўся). Што тычыцца мяне, то я 100% манахам стаць не хацеў бы. Чаму? Ды ўсё проста. Глядзіце самі: Людзі даюць абяцанне Богу і сыходзяць у манастыр. Сядзяць цэлымі днямі ў чатырох сценах, моляцца і г.д. І кажуць, што гэтым яны прыносяць Богу вялікую ахвяру (добраахвотную адмову), адмаўляючыся ад усяго грахоўнага, што ў свеце, адлучаючы сябе ад тых людзей, якія жывуць паўсядзённым жыццё, выкарыстоўваюць усе тэхналогіі і г.д., а таксама тым, што не ствараюць сям’і.

Вы думаете, что гэта ахвяра?! Да трызненне усё гэта. Богу будзе прыемней ахвяра, калі мы будзем жыць нармальным жыццём, карыстацца ўсімі дабротамі, тэхналогіямі і выкарыстоўваць гэта ўсё для таго, каб паказаць сваім жыццём, думкамі і іншым, што Бог жывы і Ён прысутнічае ва ўсім. Что касается сям’і – Бог наадварот хоча, каб мы стваралі сям’і (Божае пажаданне – пладзецеся і множцеся, і напаўняйце зямлю), былі шчаслівыя, былі багатыя, але ў той жа час мудра усім гэтым распараджацца.

Дык вось, што ж я хачу ўсім гэтым сказаць? Я хачу паўтарыць словы з Бібліі: вера без спраў мёртвая. Мёртвая, і з гэтым ніяк не паспрачаешся. Думаю, што гэта і так зразумела. Сказаць – «я напішу запіс у блог», і сесці і напісаць запіс – зусім розныя рэчы. Гаварыць мы можам шмат, а вось рабіць… Не заўсёды нас хапае зрабіць тое, што мы паабяцалі.

Вось ён і прыйшоў, а з ім прыйшла і восень. І восень на сябе вельмі падобная. Не тое, што ў мінулым годзе.

Восень… І чаго ж я так яе не люблю? Быццам бы і ў школу ўжо не трэба. Універсітэт – гэта іншае. Сюды наадварот цягне. Нават летам.

У рыдэры чытаў шмат запісаў аб сённяшнім дне. Некаторыя пішуць віншаванні з першым днём восені, некаторыя свае ўражанні, некаторыя пра тое, як яны калісьці першы раз пайшлі ў школу і г.д. А мне не хочацца ні аб чым пісаць. Мінулае – яно ў мінулым. Віншаваць з халоднай, сырой парой года зусім не хочацца. Ўражанні? Якія яны тут могуць быць. Шэрае неба, яркае, але халодныя лісце, мокрыя дарожкі, унылыя дрэвы. Вельмі хочацца цяпла. Летняга цяпла. А можа і не толькі летняга…

Часам такі настрой, што восені хочацца толькі з-за таго, якія водары яна з сабой нясе. У іх больш за ўсё пяшчоты. Апранаешся цяплей, але ўсё роўна дрыжыш ад холаду. Пасля ўсіх спраў, ледзь-ледзь таропячыся дадому, але ловячы кожную кроплю дажджу, уяўляеш, як ты сядзіш на канапе ля акна, сціскаючы ў руках кубак гарачага кава (гарбаты, шакалада… чаго заўгодна) і будзеш ўспамінаць усё, што адбылося летам…

люблю, ..

Ад чаго сумна? Ад многага. Зусім нядаўна быў дзіцем. Не паспеў агледзіцца – 19 гадоў… Да гэтага часу не магу прывыкнуць. Чамусьці прывык, што мне 17. Прывык і ўсё. А калі зірнуць на мае леташнія запісы… Неверагодныя перамены. Нават само выкладанне запісаў змянілася. У іх нешта прапала. Толькі ніхто не можа даць мне адказ, што менавіта прапала. А некаторыя не заўважылі, што ў іх стала не хапаць гэтага «чагосьці». Напэўна, гэтыя людзі змяніліся разам са мной. Ці не змяніліся? Калі чэсна, то я не ведаю. Многія пытанні зараз чамусьці застаюцца без адказаў. Здаецца, што ў жыцці ўсё так лёгка… А што на самой справе? Не ўсе уж так лёгка. Калі б усе людзі гаварылі праўду… магчыма ў мяне было б менш пытанняў. А так… спачатку адны словы, потым супрацьлеглыя, і… паняцці не маеш, што лічыць праўдай. А знайсці яе вельмі хочацца.

Праўда… Дзе яна? Не ведаю прычын, але гэта слова асацыіруецца ў мяне з захадам… Сёння быў на краю горада, на невялікай гары. Як раз падчас захаду. Неба было цалкам зацягнута хмарай, але сонца прабіваліся праз зусім маленькую шчыліну паміж гэта хмарай і лесам. І сонца было вялізным і палаючым. Гарэла ўсё… На жаль фотаапарата з сабой не было. У прынцыпе, ён не перадаў бы ўсю вастрыню адчуванняў. Ды і не трэба. Ўва мне гэты закат захаваў надоўга… Так, нешта я адвлёкся. Дык вось… захад. Праўда недзе там. Праўда на захадзе за ўсё. На захадзе жыцця, адчуванняў, адносін, закаханасці. Праўду мы даведаемся заўсёды, калі становіцца занадта позна. Даведаемся толькі тады, калі памёр блізкі чалавек, калі хто-та ад нас пайшоў, калі мы каму-та прычынілі боль дарэмна…

Чаму нельга пачаць жыццё спачатку? Я б пражыў яе па-іншаму. Не рабіў бы памылак. Ня рабіў бы болі ўсім, хто хацеў быць маім сябрам. Калі падумаць, то без мінулага магло б і не быць таго, што ёсць зараз… А што ёсць зараз? Боль і расчараванне? Гнеў, абыякавасць або безпачуццё? Ці ўвогуле няма нічога? Я не веда … нічога не ведаю. Ад гэтага сумна…

Ты толькі ўяві сабе: амаль 2000 гадоў таму… Ісус паміраў на крыжы за грахі ЎСІХ людзей, хоць зусім не быў вінаваты ні ў чым… і ён думаў пра цябе… Ён верыў у цябе. Верыў у тое, што ты зможаш змяніць свет. І ведаеш што? Ён памёр… і ўнёс у магілу ўсе твае дрэнныя ўчынкі, думкі, усе твае няўдачы і гароце. Праз тры дня ў магіле засталося ўсё, але не Ісус! Ён уваскрэс. І Ён дагэтуль верыць у тое, што ты зможаш змяніць свет. Проста папрасі яго дапамагчы табе.

d9d9_Sun (14:48:12 28/06/2008)
Няўжо яны напішуць пра нас усю праўду?,.

*** (14:48:33 28/06/2008)
хм.

*** (14:48:36 28/06/2008)
яна ёсць?

d9d9_Sun (14:49:01 28/06/2008)
Часам мне здаецца, што блог ведае пра мяне больш, чым я сам …

…

*** (14:49:41 28/06/2008)
калі разважаць больш здрава, што рэдка бывае, то не здаецца …)

*** (14:50:09 28/06/2008)
а вось паштовая скрынка. куды больш ведае … ведае асабістыя паведамленні, каменты, лісты …)

*** (14:50:48 28/06/2008)
часам ён нават скардзіцца што яму мала месцы …) а вось блог – маўчыць. і дыхае …

Дыхае? Гледзячы, як ўспрымаць. Камусьці блог патрэбны для таго, каб зарабіць грошай. І гэтыя людзі проста з скуры вон лезуць для таго, каб сарваць хоць якую-небудзь капейку. І ў іх з-за гэтага не хапае часу ні на адпачынак, ні на сям’ю, ні на Бога … А Яму бы так хацелася, каб мы распавялі аб сваіх планах ні блогу, ні сябрам, а Яму. Яму не ўсё роўна, чым ты жывеш. Падумай, хто ў тваёй жыцця ведае больш … Бог ці блог?