У пошуках большага…

Думаю, што хоць раз, але вы чулі аб такім тэрміне, як «Вэб 2.0». З’яўленне гэтага тэрміну звязана з публікацыяй артыкула Ціма О’Рейли, які прывязаў з’яўленне вялікай колькасці сайтаў, аб’яднаных некаторымі агульнымі прынцыпамі, з агульнай тэндэнцыяй развіцця інтэрнэт-супольнасці, і назваў гэту з’яву Вэб 2.0. Вызначальнымі рысамі яго з’яўляюцца: тэхналогіі AJAX, RSS, пірінгавые сеткі. Новая эра Інтэрнэту прывяла да з’яўлення новых формаў інтэрнэт-прадстаўніцтва: блогі, wiki, тэгі і воблака тэгаў, рэпутацыя і рэкамендацыі, сацыяльныя сеткі.

З-за гэтага рэзкага скачка ў развіцці сеткі людзі, якія толькі-толькі азнаёміліся з Інтэрнэтам, звычайна пераацэньвае яго магчымасці. Я згодны, што Інтэрнэт – гэта вельмі добра, цудоўна, шыкоўна, але ўсё-такі тут ёсць далёка не ўсе. Як абвяшчае мадыфікаваны закон Мэрфі – у Інтэрнэце ёсць усё, што не трэба на дадзены момант. Да прыкладу, мой знаёмы пісаў даклад па ультрагукавой металізацыі керамічных кандэнсатараў бяссвінцовымі прыпоямі. «Як згадаю як па вучобе шукаў, так прям ужжс як … нічога няма і ўсё … а тое, што ёсць ужо і так усё ведаюць. »- кажа ён.Аднак, праблема не ў гэтым. Калі ўсё-такі патраціць безліч часу, трафіку і нерваў – па крохах можна сабраць патрэбную інфармацыю. А ці ведаеце ў чым яна? У тым, што ўсе гэтыя даклады, рэфераты, карцінкі, музыка і ўсё тое, што вы шукаеце падбіраюць для вас неадушаўлёныя машыны. Можна, вядома, запярэчыць, што за кожным бітам інфармацыі утойваецца ўчынак чалавека, але яго дзейнасць пакідае ў сетцы цалкам аднолькавыя кавалачкі інфармацыі. Паспрабуйце адрозніць два словы “дзякуй” і “дзякуй” … Аднолькава? Я так не думаю. Ведаеце чаму? Таму што ў першым выпадку яно было напісана Пецяй Івановым на форуме пачаткоўцаў хакераў, а ў другім – мілай бландзінкай Леначкай ў асьцы …

Да чаго гэта я? Да таго, каб адказаць на пытанне «Чаго нельга знайсці ў Інтэрнэце?». Вы так і не зразумелі чаго ж? .. Я проста паспрабаваў паказаць на прыкладзе, што ў Інтэрнэце нельга знайсці сапраўдных пачуццяў. Мы спрабуем паказаць іх з дапамогай смайлаў, але пачуццяў ўсё роўна няма. У сацыяльных сетках мы знаёмімся, абменьваемся фоткамі, відэа, музыкай, але… Ці доўга вы будзеце мець зносіны не сустрэўшыся ні разу ў рэальным жыцці? Па сабе ведаю, што не доўга. Сеткавая дружба без сустрэч у рэальным жыцці звычайна памірае, не паспеўшы толкам пачацца. Аб сеткавай любові наогул не варта казаць …

Дарэчы, разам з пачуццямі згубілася і праўда. Пакажу на прыкладах. Вы напішаце шмат суцяшальных слоў чалавечку папаўшаму ў непрыемную сітуацыю, а самі будзеце сядзець перад маніторам і надрывацца ад смеху. Ці наадварот. У вас на душы «скрабуць кошкі» і прадметы, якія трапляюць да вас пад рукі падвяргаюцца вялізнага рызыку быць разбітымі аб сцяну, але ў асьцы (блогу, форуме) вы дабаўяеце да сваіх пазітыўных паведамленняў кучу вясёлых смайлікаў.

Так што, рвіце сеткавыя драты да ўсіх чарцей і выходзьце з дому, калі жадаеце пачуццяў! Яны схаваліся па-за сеткай! І ніякій Вэб 2.0 не прывядзе іх у Інтэрнэт, як бы не стараліся вэб-майстры і веб-дізайнеры …

Тэгі: роздумы